“7 Kasım” 2 yaşında..

Hayatımın en zor günüydü bundan 2 sene önce bugün.

Binlerce yumruk yemiş gibiydim ve işin kötü yanı halen ayaktaydım. Yürümekte zorlanıyor, konuşmaktan çekiniyor ve ağlamaktan korkuyordum.

Hiç bitmeyecekti sanki.

Bitse de acıtacaktı belki düşünecisi beni öyle mutsuz ediyordu ki bazen çok nadir de olsa o anki beni okuduğum da kendime üzülmüyor değilim..

Neyse ki Nietzche haklı çıkacaktı

“Beni öldürmeyen şey beni güçlendirir”

Başta sevgilim olmak üzere  arkadaşlarım ve ailem ile beraber çok kısa süre de atlatabildim.

Hepsine ne kadar teşekkür etsem azdır..

Bazen çok öfkelendiğim süreç oldu. Sonra kabullenme süreci , sonra nefret etme süreci, sonra normalleşme süreci,sonra af süreci ve en sonunda yeniden çok sevip mutluluğa koşma süreci..

O dönemde ettiğim beddualardan dolayı, bazen dua ederken kendi kendime yüzüm kızarıyor. Ne olursa olsun nefreti içimde bu kadar büyük tutmamalıydım belki de bilmiyorum..

Ama şimdi bana mail yazan onlarca tanımadığım insana benimkine benzer yaşadıkları acılar için yardımcı olmanın mutluluğunu yaşıyorum. Keşke hayatlarınız da o insanlar hiç olmsaydı da , sizler bana yazmasaydınız diyeceğim onlarca insan..

Bugün benim mutluluğa giden yolun başlangıcının 2. senesi. 

Bir nevi yeniden doğuş..

Bunun için bana o süreçlerde yanımda olan herkese çok teşekkür ediyorum yeniden..

iyi ki varsınız, iyi ki 7 kasım yaşandı..

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.